آخرین لحظه

در این آخرین لحظات این سال یخ هنوز هم هر ثانیه ی عمرم با تو می گذره ! نمی دونم تا کی می تونم این کوله بار
سنگین پر از خاطرات تلخ رو به دوش بکشم . ولی می دونم که غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ،
آره عزیزم ، وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر می شم ، وقتی با یه زخم زبون از این
و اون دلگیر می شم ، ... می گم : نفرین به عشق به عاشقی ، نفرین به بخت و سرنوشت ، به اون نگاه که عشقتو ،
تو سر نوشت من نوشت ، نفرین به من ، نفرین به تو ، نفرین به عشق من و تو ، به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو .
نمی خوام نفرینت کنم ، یعنی اصلا نمی تونم که این کارو بکنم ، پس تو این لحظه های آخرین سال یه دعا برات می کنم ، از ته دل
برات دعا می کنم که بدترین لحظات عمرت از بهترین ثانیه های عمر من بهتر ، زیباتر ، و شادتر باشه ! و از خدای خودم
برات خوشبختی بی انتها و آرامش همیشگی می خوام .
می دونی ؟! هیچ وقت نفهمیدم جرمم چیه ، ولی هـــــر چی که بود و هست همینه که هست ، از منو تو کاری ساخته نیست .
گاهی از خدا می پرسم :
بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم ،
هیچی نگم داد نزنم ، لبامو رو هم بدوزم ،
ولی...
بی خیال !
یک سال دیگه رفت و مارو گذاشت تو حسرت و دل تنگی عزیزای از دست داده مون .
سال نو مبارک

خدايا

نمي دوني چقدر حرف زدن برام سخته وقتي تو اون بالايي و من اين پايين
نمي دوني وقتي فکر مي کنم همين الان ميليون ها نفر دارن باهت حرف مي زنن
و تو حرف همه رو ميشنفي چه احساس خنده داري بهم دست ميده .
خدايا .. مي ترسم حرفاشونو باهم قاطي کني .. آخ زبونمو گاز مي گيرم ...
خدايا راستشو بگو تو چن تا گوش داري .. چن تا چش داري ...
چن تا زبون بلدي آخه ... چيني و ژاپوني خيلي سخته ... فرانسه هم همينطور ...
خداي من .. نمي دونم کلمه خداي من درسته ؟
آخه تو خداي من که نيستي خداي هوار تا هوار آدم و جن و حيووني ..
خدايا منو مي بيني اصلن .. يا اصلن منو ديدي .. اسمم مي دوني چيه و شماره شناسنامم ؟
خدايا تو چقدر پهني ... چقدر درازي و چقدر گودي ...
چرا تو همه جا هستي وقتي هيچ جا نيستي ..
خدايا ... چرا ازون اول که نديدمت غيب بودي ؟
مي خوام ببينمت ... حتي اگه به قيمت جونم باشه ... درکم ميکني ؟
اصلن الان بيداري يا خوابي .. شايدم جلسه داري ...
خدايا چقدر مهربوني ؟ چقدر ؟
خدايا ما آدماي بدبخت ميون جنگ شيطون با تو چه کاره بيديم ؟
اصلن چرا بهش ميدون مي دي ؟ بکشش راحتمون کن ... هم خودتو هم ما رو.
خدايا چرا طعم لذتو به من مي چشوني و بعد مي گي جيززززه ؟
نمي دوني ... بعضي وقتا حس مي کنم من يه بازيچه بيشتر نيستم توي دستات ...
خب تو حق داري .. تو خدايي ...
خدايا سردمه ... داد بزنم مي فهمي ؟
سردمه ... کسي اينجا نيس .. همه مردن ...
خدايا مردن درد داره ؟ سخته ؟ خودکشي گناهه ؟ کاش جواب مي دادي ...
سرم درد مي کنه .. گيجم ... منگم .. خوابم مياد ... خدايا قرص داري ؟
دهنم خشک شده ... مورمورم ميشه ... کاش بابام زنده بود ... اونو تو کشتي خدايا ؟
چرا تنها ديدن من تو رو خوشحال مي کنه ؟
خوابم مياد ... نمي دونم ... شايد امشبم حرفاي منو با حرفاي بقيه قاطي کردي ...
راستي پيش تو هم الان تاريکه ؟
خدايا من مي ترسم ...
خسته ام ...
خدايا شب به خير

عشق يعني رفتن راه وفا عشق يعني پرواز در حال و هوا عشق يعني جذب تو ترك جفا عشق يعني چشم مست و بي ريا عشق يعني سينه اي صاف از طلا عشق يعني دو قلب از اوج نور عشق يعني انتهاي يك غرور عشق يعني مستي و ديوانگي عشق يعني با جهان بيگانگي عشق يعني بت پرستش يك خدا ديدنت در اوج آنجا انتها عشق يعني يك تخيل خواب ناز عشق يعني با تو بودن يك نياز عشق يعني لاله ها رنگ صفا عشق يعني دوري و زجر و وفا عشق يعني ديدن روياي تو عشق يعني عشق و عشق و عشق تو

درسياهي شب مهتاب انوار نقره اي رنگش رابر زمين گسترانده بود

خيره به دنبال تو مي گردم واميد واربودن به روزي كه من وتو باهم

 دانه هاي محبت را براي كفترهاي پشت پنجره ي سبز وجودمان مي پاشيم روح سرگشته ام را آرام ميسازد آنروزي كه باهم دريك لحظه احساس مريم هاي طنازرا باور كنيم و راه يكي شدنمان را در فلب 

چكاوكها ثبت ميكنيم وعشق جاويدمان را حتي به اقاقيا وشمشادهاي

 كنار باغچه ثابت مي نماييم ومن در حضورچشمان معصومانه ي  ياسها

وشقايقها درگوش تو نجوا مي كنم :  تمام آنچه كه ميان قلب بارانيم

 هست هرچه كه موجب آرامش دل صبورم مي شود مال تو .      

وآن گاه با دستان خسته اما نوازش گرانه ام تمام دل نوشته هايم را

به وجود پاك وسبزت تقديم ميكنم آن روز تمام مخلوقات خواهند دريافت كه من  با  تو چون پرسبك وچون چشمه پاك و زلالم

آنها شاهدان خوشبختي سبزمان خواهند شد.                        

آنگاه كه تو در كنارم نيستي ...

شب يا روز

كدام يك بهتر است؟

چه بگويم

اما ميدانم كه :

هر دو بي ارزشند

آنگاه كه تو در كنارم نيستي .

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم ای طرفه نگارم
از دوری صیاد دگر تاب نیارم رفته است قرارم
چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم
تا دام در آغوش نگیرم نگرانم
از ناوک مژگان چو دو صد تیغ پرانی ور دل بنشانی
چون پرتوی خورشید اگر رو بکشانی وای از شب تارم
در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم
از دیده ره کوی تو با عشق بشویم با حال نزارم
برخیز که داد از من بیچاره ستانی
بنشین که شرر بر دل تنگم بنشانی
تا آن لب شیرین به سخن بازگشایی
خوش جلوه نمایی
ای برده امان از دل عشاق کجایی
تا سجده گزارم تا سجده گزارم
گر بوی تو را باد به منزل برساند جانم برهاند
ورنه ز وجودم اثری هیچ نماند جز گرد و غبارم

به نام آنكه دوستی را آفريد، عشق را ، رنگ را . . . به نام آنكه كلمه را آفريد

و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچک شد آن زمان كه می خواستم از او بگويم

سالهاست دچارش هستم و چه سخت بود بی دلی را ، ساختن خانه ای در دل . . .

و اين دل بي نهايت، چه جای كوچكی بود براي دل بيتابش .

اما نشناختمش. . . همان گونه كه بغض های گاه و بي گاهم را نشناختم.

فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه های افتاده به كلامش، به دنبال جای پای خدا باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهای او، حوض بی ماهيست.

زاغچه ای كه هيچكس جدی نگرفتش . . .

اينجا را هديه اش ميكنم به آنكس كه برای سبدهای پرخوابمان سيب آورد.

حيف كه برای خوردن آن سيب تنها بوديم چقدر هم تنها . . .

و به قول او زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

همه خسته درا بسته

بغض آسمون شكسته

شباي سرد خونه خالي   

دل من تنها نشسته

توي كوچه روي ناودون

صداي گريه بارون

ياد اون خنده آخر

دلمو كرده پشيمون

                                  نمي دونم از كجا بود           

            نمي دونم به كجا رفت             

همش از خودم ميپرسم

كه چرا رفت اون كجا رفت

آخه اون بود همه دنيام

همه عشقم همه رويام

حالا بي اون يه اسيرم

تو همين روزا ميميرم