قلم بگرفته در دستم نمي‌دانم چه مي‌گويم
در اين تنهاترين شب‌ها نمي‌دانم چه مي‌جويم
به راه عشق هم من گر نهم پايم به صد اميد
چنان در خستگي محوم، نمي‌دانم چه مي‌پويم
چنان از عطر آن رؤياي تو مدهوش و مسرورم
كه در اين گلستان حتي نمي‌دانم چه مي‌بويم
در اين حالت كه در رؤياي او مغروق و سرمستم
مي‌پنداري كه من خود هم نمي‌دانم چه بي اويم
من اين درمان دردم را براي خويش مي‌خواهم
مگو در شعر سردرگم نمي‌دانم چه مي‌جويم
پريشانم چنانكه در ميان اين همه نكته
قلم بگرفته در دستم نمي‌دانم چه مي‌گويم

                          بارالها روي از عبدت مگير
                          تا نگردد بنده‌ي نفسي حقير

آي رفقا كي مي تونه ، خط بکشه رو غصه هام ؟!

هوای تازه ای بده ، به هق هق ترانه هام ؟!

كي مي تونه عاشقونه ، تُو فصل خشكسالي من ؟!

بارون ياري بباره ، رُ دستاي خالي من ؟!

تُو پيله ي ثانيه ها ، اگر چه ميزد تپشم !

پوسته ي سختِ كهنگي ، نذاشت كه تازه تر بشم !

حالا كه با همه وجود ، داد مي زنم كمك كنيد !

دردامو با غصه هاتون ، يه حس مشترك كنيد !

ديگه دستم به نوشتن نمي ره

ديگه آوازي رو لبهام نمي ياد

ديگه آغوشِ خرابِ آسمون

واسه ي بردنِ دردام نمي ياد

كِي مياد اونكه بي ريا ، دست رفاقتم مي ده ؟!

بلور اشكُ مي شكنه ، به خنده عادتم مي ده !

اونكه نگاش لبريزِ از ، طلوعِ عشق و عاطفه اس !

معني تازه اي مي ده ، به اين صدا به اين نفس !

سهم خطر كردن من ، آواري از حادثه هاس  !

به انتظار ياري تون ، نگين كه گريه نا به جاس !

حالا كه با همه وجود ، داد مي زنم كمك كنيد !

دردامو با غصه هاتون ، يه حس مشترك كنيد ! !

به خيالم كه نگاهت ، از چشام دردُ مي خونه !

به خيالم غصه هامو ، نفسِ تو مي سوزونه !

به خيالم آسمونم ، از تو پُر ستاره مي شه !

شونه هات يه جون پناهن ، واسه اين بغضِ هميشه !

از تو من تنها يه ذره ، عشق بي ريا مي خواستم

اما تو اوني نبودي ، كه من از خدا مي خواستم

نگو با مكرِ نگاهت ، واسه من ترانه بنويس

وقتی که چشاتُ بستی ، وقتی که دلت باهام نیس

من پُر از وقت غروبم ، تو وسيله ي شكنجه !

تو هموني كه مي خواستي ، دلم از دنيا بِرَنجه !

بغضم از غيبت دستات ، روي شونه هام شكسته !

حنجرَه م براي فرياد ، دل به اين ترانه بسته !

شمع تو كي نگرونِ ، شبِ بي چراغ من بود ؟

تنها زمهرير دستات ، سهم دست داغ من بود

فصل خاكستريِ تو ، ارزشِ عشقُ نداره

اما یک لحظه خیالت ، منو آروم نمي ذاره

مي دونم بي تو هلاكم ، اي كه باروني به خاكم

منو پُر كن از ترانه ، تُو ركوع آخرينت !

قلم خشكيده ي من ، واسه چشماتُ سرودن

صد هزار دفه شكسته ، پاي اسم نازنينت !

تُو نگام يه التماسه ، واسه اينه بي هواسه

كاش ببينيُ بخوني ، معنيِ بهونه هامو

من يه زخم از غمي خوبم ، هم قسم شو با غروبم

بگو تنها نمي ذاري ، تا هميشه شونه هامو

از قنوت نابِ دستات ، از حروف پاك چشمات

به غزل رسيده شعرم ، غزلي جنس ستاره !

تُو نجابت نگاهت ، تُو غرور بي گناهت

داره گُم ميشه دلي كه ، غير تو چيزي نداره !

آخ اگه باشي كنارم ، تُو زمستونا بهارم

با مني كه بي تو هيچم ، تو بيا وُ همنفس باش

تو خودِ راز و نيازي ، يه فرودي يه فرازي

واسه اين عاشقِ پرواز ، آسموني بي قفس باش

تو را فرياد خواهم زد ، در اوج دل كُشي هايم

نگو بر نقطه ي صفر است ، تنور داغ رؤيايم

چنان در بَندِ شب ، گيرم ، كه حتي بغض من جُرم است !

كه بر اين پلك افسرده ، غرور سرمه دان بشكست !

مَرمت كن غرورم را ، نگو بگذشته كار از كار !

كه من بي سنگر و اين شب ، حضور ممتد آوار !

تو را فرياد خواهم زد ، در اوج دل كُشي هايم

نگو بر نقطه ي صفر است ، تنور داغ رؤيايم

فرود آ اي مسيحايي ، بگير نعش مرا بر دوش !

سرانجام مرا سر كن ، اگر تلخم اگر خاموش !

بيا با بيرق دريا ، كه بي وقفه كويرم من !

براي بودنِ بی تو ، به مردن ناگزيرم من !!!

بازهم امشب زیر لبهایم صدایت  می کنم

خسته ای ، طاقت نداری ، می روی آخر سفر

طاقت اشکت ندارم ، پس رهایت می کنم

رفته ای ، من مانده ام در انتهای عشق تو

رفته ام قربان عکست ،جان به پایت می کنم

تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی

تو میگفتی اگر اهریمن شهوت بر انسان حکم فرماید

تو او را با صلیب خشم خویش مغلوب خواهی ساخت

ولی من خود به چشم خویشتن دیدم

فرزندی به ران مادرش دزدانه می لغزید

خداوندا...

اگر مردانگی اینست

به نا مردی قسم نامرد نامردم

اگر دست را به قرآنت بیالایم.

تو خود گفتی که نامردان بهشت را نمی بينند و دوزخ جای آنهاست

من اما ديده‌ام نامرد نامردان که با خون رگ مردم کاخها می سازد

شبی در کنج ميخانه گرفتم تيغ بر دستم بگفتم يا کريم الله خيال کردی که من مستم

تو از مستی چه ميدانی؟

تو فرعون را خدا کردی تو شيرين را ز فرهادش جدا کردی

به خدا اگر روزی به قسمی حاکم اين شهر من گردم به مستی خون صدها شيخ را خواهم ريخت

خداوندا اگر روزی ز عرش خود به زير آيی . تهی دست و زبان بسته خسته از کاری به سوی خانه باز آيی .

غرورت را برای لقمه نانی به زير پای هر مرد و نامردی بيندازی . زمين و آسمانت را کفر می گويی‌

نمی گويی؟

حالا یه جورایی پاورقی:

خداوندا...

اگر من بنده تو نیستم تو که مولای من هستی

پنیر مورد علا قه شما در مورد شخصیت تان می گوید

پنیر یکی از لذ یذ ترین غذاهاست که با تنوع خاص خود

تقریباً می تواند تمام سلیقه ها را راضی نگاه دارد.

اما در این حال چیزهای دیگری نیز راجع به این افزودنی

 خوشمزه وجود دارد که احتمالاً چیزی درباره آن

نمی دانید : پنیر می تواند نکات بسیاری را درباره

خودتان به شما بگوید ! یک تحقیق جدید در این زمینه که

از سوی انجمن لبنیات سازی آمریکا انجام شده نشان می دهد

 ن.ع پنیری که انتخاب می کنید می تواند اطلاعات

زیادی را راجع به شخصیت شما آشکار سازد .

بنابراین بگویید پنیر وببینید چه نوعی از آن باعث خوشحالی

شما می شود .

پنیر نرم مثل پنیر خامه ای

پنیر نیمه نرم مثل پنیر فتا

پنیر های فانتزی مثی پنیر چدار

پنیر سفت مثل پنیر تبریزی یا لیقوان

تحقیقات نشان می دهد اشخاصی که طالب تجمل اند

به مراتب از خوردن پنیرهای نرم همانند پنیرهای خامه ای

بیشتر لذت می برند وهمیشه به دنبال لوازم لوکس

 وتجملی هستند از پوشیدن لباس ابریشمی به عنوان لباس

راحتی گرفته تا پوشیدن دمپایی های بسیار شیک رو فرشی .

شما می دانید که چگونه باید با خود و زندگی

خویش کنار بیایید لذت خریدن این پنیر دقیقا به اندازه لذت خریدن

آباژور زیبا برای اتاق خوابتان است

پنیرهای نیمه نرم مثل پنیر فتا ( پنیرهای بسته بندی پاستوریزه )

ما را به دوران بچگی می برد .

بنابراین آن ها همگی به خانه خانواده و کانون گرم خانوادگی مربوط می شوند .

اگر هنوز به این پنیرها علا قه مندید متخصصان معتقدند

 که عمیقا دوست دارید یک بار دیگر شرایط گذشته را برای

خود باز سازی کنید و این شاید همان دنیای امنی است که

 همیشه به دنبال آن بوده اید . به همین دلیل است که شما

ابتدا خانواده دوست فامیل و آشنا را در اولویت قرار می دهید

و این به رغم برنامه بسیار فشرده شماست .

خانواده شما همیشه به دنبال غذاهای خانگی هستید

 خانه شما همیشه گرم و پر از میهمان است و از دیدار دوستان

شاد می شوید و سعی می کنید حداقل یک شب

 در هفته را با خانواده به خوبی و خوشی بگذارنید

هرتکه از این پنیر که معمولا در بسته بندی های کوچک

 وگاه با ترکیبات سبزیجات و ... تهیه می شوند گوشه ای

از زندگی تان را تصویر می کشد و این نشان می دهد که

 شما تا چه حد در انجام کارهایتان مصمم و با اراده اید .

همانند پنیرچداراز خارج سخت و از درون نرم وانعطاف پذیر .

 در هر کاری همانند بزرگسالان فکر می کنید و اجازه

نمی دهید کسی در روابط شما با دوستان دخالت کند

آن چه شما را از دیگران متمایز می سازد همان روح سخت در

عین حال لطیف شما در برخورد با مسایل دیگران است .

شاید به همین دلیل است که دیگران از مشورت با شما

بیشترین استفاده را می برند .

مفاهيم عشق

 كاش اشكي قلب مان را بشكند ،با نگاه خسته اي ويران شويم
كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند ،ما به جاي ابر ها گريان شويم
كاش وقتي آرزويي مي كنيم، از دل شفاف مان هم رد شود
مرغ آمين هم از آنجا بگذرد،حرفهاي قلبمان را بشنود

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشائیست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن ،تماشا کن

دروغین بودمت دیروز ،مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر هم نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

بمان وهر انجا که هستی خوش باش.

بیا اگر که میخواهی با من باشی ـعجله کن.

تصمیم بگیر.نمیتوانم مانع از حرکت قطار زمان شوم.

نیز حتما به یاد می اوری که برایت نوشته بودم:

به عشق تو امیدوار خواهم زیست.

....

و تو نزدیکترین ستاره به ماه را به من هدیه دادی.

لحظات دلتنگی ام از سیاهی شبهای خویش ـ انگاه که ابر غلیظ راه نفسم را میبست

تک ستاره ی تو امید من بود.

امروزـ ولی نه امروز امسال

...........سال پیش

گویی هفته ی گذشته بود

چشم انتظار بی هیچ انتظاری

فرشته خوش باوری مرا ازمن گرفت.

دوست داشتنت را به سوتفاهم تبدیل کرد.

باورت چه بود؟ نمیدانم!

تک ستاره ام در دود ومه فرو خفت.

گل امیدم به هر شاخه ـ غنچه غنچه فسرد.

نهال ارزوهایم از نسیم ـ شاخه شاخه شکست.

اری دریا هم با ان عظمت موج موج میشکند.

چه بسا من ـ مانند رودخانه ای بودم که به مرداب پیوست.

و امشب بیاد ان شب می نویسم.

در کنار خاکستر اتشی نشسته ام که زغالهایش به سان ستاره گان چشمک میزنند.

تک ستاره ات را را بردار و ببر.ارزانی خودت.

ماه و اسمان را هم به یادگار ببر.

بر روی صندلی نشسته و می نویسم.

نه برای تو.بلکه برای خودم.

چرا که دیگر هیچ احساسی نسبت به صندلی کنارم ندارم.

دیگر امیدوار نیستم.

ولی زندگی زیباست

این روزها معنای تلخ زندگی..............

نهفته در لبخند تلخ پرندگان

به انسانهایی است که, 

از اخرین تکه ی نانشان هم نمی گذرند!!!!

و دریغا که,

                کوتاه ترین لحظه ی بودن "زندگی" است.

هنگامی که:

 تمام بهشت را با نگاهی بر اندام درخت پنجره ی اتاقم تجربه می کنم,

چرا ناراحت باشم؟

وقتی که:

بهترین موسیقی ها را در سکوت اتاق کوچکم می شنوم.

چرا غرق در شادی نباشم؟

که گاه:

 یک لبخند  ,ان قدر عمیق می شود که گریه می کنم.

 گاه:

 یک نغمه, ان قدر دست نیافتنی است که با ان زندگی می کنم.

حتی گاه:

یک نگاه ان چنان سنگین است, که چشمانم , رهایش نمی کنند.

و گاه:

یک عشق ان قدر ماندگار است که فراموشش نمی کنم

       کم نور ترین ستاره!!!

        شاید برای اینست که گمان میکنم

        هر ستاره ی پر نوری در اسمان دل بسته و چشم انتظاری بر روی زمین دارد.

         چقدر سخت است در میان این همه ستاره ی  عاشق , 

          دل به ستاره ای بست که شاید نمی داند عشق چیست! ! !

          من که از دل ستاره ها خبر ندارم!!!!!!!!!

           من که از دل ادم ها خبر ندارم!!!!!!!!!!!! 

کیه که آخر دیوونگیه واسه چشات
کیه جز من که میمیره واسه لحن خنده هات

کی برات قصه میگه شبا که خوابت نمیره
کیه پا به پات میاد وقتی که بارون میگیره

کیه وقتی تشنته تو ابرا بلوا میکنه
اگه یه جرعه بخوای کویر رو دریا میکنه

یه شب موی تو رو به صدتا مهتاب نمیده
خودش میسوزه ولی تن به سایه و آب نمیده

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو میگفتم
هنوزم خیس چشمام وقتی یاد تو می افتم

هنوزم میای تو خوابم تو شبای پر ستاره
هنوزم میگم خدایا کاشکی برگرده دوباره

غربت من هر چی که هست از با تو بودن بهتر

آخر خط زندگی این نفسای آخر

وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر میشم

وقتی با یه زخم زبون ازاین و اون دلگیر میشم

این آخر راه دیگه باید که تنها بمونم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین می زنه این نفسای آخرم

سکوت من نشونیه رضایتم نیست می دونی

دلمو حالا می تونی از سوی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیی که باید این جور بسوزم

هیچی نگم داد بزنم لبامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گیتار میزنم

با هر نگاه به عکست انگارمن خودمو دار میزنم

نفرین به عشقو عاشقی نفرین به بختو سرنوشت

به اون نگاه که عشقتوتو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تونفرین به عشق منو تو

نفرین به عشقو عاشقی نفرین به بختو سرنوشت

به اون نگاه که عشقتوتو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تونفرین به عشق منو تو

عشق يعني لايق مريم شدن ... عشق يعني با خدا هم دم شدن ... عشق يعني جام لبريز از شراب ... عشق يعني تشنگي يعني سراب ... عشق يعني خواستن و له له زدن ... عشق يعني سوختن و پر پر زدن ... عشق يعني سال هاي عمر سخت ... عشق يعني زهر شيرين ، بخت تلخ ... عشق يعني با " خدا يا " ساختن ... عشق يعني چون هميشه باختن .... يعني حسرت شب هاي گرم ... عشق يعني ياد يک روياي نرم .... عشق يعني يک بيابان خاطره ... عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره ... عشق يعني گفتني با گوش کر ...

آه اي دل غمگين، كـه به اين روز فكندت؟! فريـاد كـه از يـاد برفت آن هـمه پندت

اي مرغـك سرگشـته،كداميـن هوس‌آموز بي‌ بال و پَرَت ديد و چنيـن بست به بندت؟

 اي آهـوي تنهـاي گـريـزانِ پـريشـان خون مي‌چكـد از حلقـه‌ي پيچان كمندت

 اي جـام بـه هـم ريختـه، صد بار نگفتم: بـا سنـگـدلان يـار مشـو مي‌شكننـدت

آه، اي دلِ آزرده، دريـن هستـي كـوتـاه آتـش بـه سـرم مـي‌رود،

 از آه بلنـدت جـان در صدف شعر، گُهر كردي و گفتـي صـاحب‌نظراننـد،

 پشـيـزي بِـخـرندت ارزان‌تـرت از هيـچ گـرفتنـد و گذشتنـد

 امـروز ندانـم كه فـروشنـد به چنـدت؟ جـان دادي و درسي به جهـان يـاد گرفتي

ارزان‌تـر از ايـن، درس محبـت ندهنـدت!

از تو مهربان تر کیست که دردهایم را با او در میان بگذارم و زخمهای دلم را

پیش رویش بشمارم؟

سرزنشم کند؟

می گریزند،جز تو چه کسی شمعی در دلم روشن می کند؟

همه ی آوازهایی که برای تو نخوانده ام،ببخش

اجازه نداد !!!

بهترینا،صدایم راببخش! لبهایم را ببخش! اشکهایم را ببخش!

زمان واگذاری اولویت ها به شرح زیر می باشد:

عاشقي محنت بسيار کشيد 

تا لب دجله به معشوقه رسيد
         

 نشده از گل رويش سيراب 

 که فلک دسته گلي داد به آب
   

 نازنين چشم به شط دوخته بود

 فارغ از عاشق دلسوخته بود
      

 ديد در روي شط آيد به شتاب 

 نوگلي چون گل رويش شاداب
       

 گفت به به چه گل زيباييست 

 لايق دست چو منِ رعناييست
      

 حيف از اين گل که برد آب او را

 کند از منظره ناياب او را

زين سخن عاشق معشوقه پرست

 جست در آب چو ماهي از شست
          

 خواست کازاد کند از بندش 

 نام گل برد و در آب افکندش
         

 گفت رو تا که زهجرم برهي

 نام بي مهري بر من ننهي
            

 مورد نيکي خاصت کردم 

 ازغم خويش خلاصت کردم
   

  باري آن عاشق بي چاره چو بط 

  دل به دريا زد و افتاد به شط
     

  ديد آبي ست فراوان و درست 

  به نشاط آمد و دست از جان شست
     

  دست و پايي زد و گل را بربود

سوي  دلدارش پرتاب نمود
      

  گفت  کاي افت جان سنبل تو

  ما که رفتيم، بگير اين گل تو!
          

 جز براي دل  من بوش مکن

 عاشق  خويش فراموش مکن
        

  بکنش  زيب سراي دلبر من

 يادِ آبي که گذشت از سر من

ميخواهم آينه اي باشم زلال،هر چه شكسته تر بهتر،تا هفت هزار بار در من تكثير شوي.....تا هفت هزار بار خورشيد شكفتن خويش را در من تماشا كنند.

ميخواهم سلامي باشم بر لبان تو و صبحگاهان به سمت گلهاي سرخ بوزم و سنگهاي سر سخت را حتي از خواب گران بيدار كنم.

ميخواهم ترانه اي باشم در كوچه اي كه جز عاشقان رهگذري ندارند و به روزهاي خاطره انگيز ديدار ، خوشامد بگويم.

آه،اي اشكهاي معصوم! به من بگوييد چه وقت از مژگان احساس فرو ميريزید و چه وقت گلبرگهاي تنهايي را تر می كنيد!به من بگوييد چه وقت بالهاي فرشتگان را ميشوييد!

قسم به روزهاي با طراوتي كه هر گز نخواهم ديد،قسم به صداي  دلنشيني كه هرگز نخواهم شنيد قسم  به  گلهاي  رنگارنگي كه هر گز نخواهم بوييد و قسم به سوالهايي كه هر گز از تو نخواهم پرسيد ،تا آخرين فرو رفتن و برآمدن نفس،تورا از ياد نخواهم برد.

ميخواهم با لهجه اي ملكوتي، شب و روز تو را تلاوت كنم و در سبزينگي ستاره ها از بهار بگويم.

بهار مجال فرصتي است كه سجاده خيال را پهن كنم و در ستايش تو نماز بخوانم.

ميدانم که
             سکوت تو
                            هيچگاه دليلي بر صداقت من نيست
                                         مي دانم
                                     نگو که نميداني
                       من سکوت تو را هميشه آزاري ديده ام

                   که هزاران حرف را ياراي برابري با آن نيست

سکوت تو
             هميشه شاهنامه اي حرف ناگفته دارد
                                  سکوت تو
                         لياقت مي جويد تا فرياد شود
                           اما چه ميشود کرد
                 که مرا هميشه فقط  لايق سکوت ميداني

                            و هرگاه دلت خواست
                                 سکوت کردي
                          و جواب سکوتت را نيز
                                     شايد
                                سکوت ميداني

باز هم نميدانم..............
                                    بگذريم
                                 شايد سکوت تو
                                فرياد نفرت است
                           و سهم من از اين نفرت 
                             همان سکوت است

شاید ...............

         اما  چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

جز صدای زوزه باد  هرجا سکوت است    اما ابرها را گم کرده ام   باران نمی بارد

نمیدانم چرا اشکم نمی آید؟   

اگر باران به یاد غصه های آسمان است 

خدایا  پس چرا اشکم که دریا غصه دارد  یک دم نمی بارد

همه در ظاهر سکوتند    اما شیپورها آواز دارند    

  حتی گریه ها هم دیگر صدایم نمی کنند

و امروز باز هم   قاصدک پیر دهکده   سکوتت را  سکوتم داد

و  دست نیاز حرفهایم   خسته از التماس  التماسم میکند   که دیگر بس است

آری شاید دیگر بس است  .......................

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش

دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ي اون حالا تو يه گلدون سفالي بود

جاي يارش چه قدر تو اين غريبي خالي بود

يادش افتاد كه يه روز يه باغبون دوبوته داشت

يه بهار اون دو تا رو كنار هم تو باغچه كاشت

با نوازشاي خورشيد طلا قد كشيدن

قصشون شروع شد و همش به هم مي خنديدن

شبنماي اشكشون از سر شوق و ساده بود

عكس ديوونگيشون تو قلب هم افتاده بود

روزاي غنچگيشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت

حيف لحظه هايي كه چكيد و مرد و برنگشت

گلاي قصه ي ما ، اهالي شهر ، بهار

نبودن آشنا با بازي تلخ روزگار

فكر مي كردن هميشه مال همن تا دم مرگ

بميرن ، با هم مي ميرن از غم باد وتگرگ

يه روز اما يه غريبه اومد و آروم وترد

يكي از عاشقاي قصه ي ما رو چيد و برد

اون يكي قصه ي اين رفتن و باور نمي كرد

تا كه بعدش چيده شد با دستاي سرد يه مرد

گلاي قصه ي ما عاشقاي رنگ حرير

هر كدون يه جاي دنيا بودن و هر دو اسير

هيچكي از عاقبت اون يكي با خبر نبود

چي مي شد اگه تو دنيا ، قصه ي سفرنبود

قصه ي گلاي ما حكايت عاشقياس

مال ياسا ، پونه ها ، اطلسيا ، رازقياس

كه فقط تو كار دنيا ، دل سپردن بلدن

بدون اينكه بدونن ، خيليا خيلي بدن

يكيشون حالا تو گلدون سفال ، خيلي عزيز

اون يكي برده شده واسه عيادت مريض

چه قدر به فكر هم ، اما چقد در به درن

اونا ديگه تا ابد از حال هم ، بي خبرن

روزگار تو دنياي ما قربوني زياد داره

اين بلاها روسر خيلي كسا در مي ياره

بازياش هميشه يك عالمه بازنده داره

توي هر محكمه كلي برگ و پرونده داره

اين يه قانون شده كه چه تو زمستون ، چه بهار

نمي شه زخمي نشد از بازياي روزگار

اگه دست روزگار گلاي ما رو نمي چيد

حالا قصه با وصالشون به آخر مي رسيد

ولي روزگار ما هميشه عادتش اينه

خوبا رو كنار هم مي ياره ، بعدم مي چينه

كاش دلايي كه هنوزم مي تپن واسه بهار

طالع بيني و تحليل شخصيت بار اساس ماه تولد و روز ( دهه اول ، دوم و سوم هر ماه از سال )

اين نوع طالع بيني که به طالع بيني مصري معروف است بر اساس ماه تولد با توجه به روز تولد که در کدام دهه از ماه است مي باشد

لطفا ماه تولد خود را انتخاب کنيد:

برای دلتنگی هام

چرا عادت می دی من رو به دستات ،اونم وقتی که دستات موندنی نيست

چرا می خوای بشم پابند چشمات ، تو که عشقی تو چشمات خوندنی نيست

تو که لبريزی از شوق پريدن پری از فکر کوچ و پر کشيدن

برای چی منو وابسته می خوای تو که چشمای زيبات موندنی نيست

آخه من که بهت ظلمی نکردم که تو قصد تلافی داشته باشی

می خوام يه کم به حرفام فکر کنی تو اگه وقت اضافی داشته باشی

بگو که به چه جرم و چه گناهی ميخوای کاری کنی که وقتی رفتی

من عاشق شده بی تو بسوزم  که تو شيدای کافی داشته باشی ؟

منو راضی نکن با نازو بوسه جوابم رو بده حالا نه فردا

آخه از سردی دست تو پيداست که فردایی نداره قصه ی ما

تو که دستات يخه مثل زمستون تو که عاشق نميشی زير بارون

چرا من رو می خوای مجنون مجنون چرا من رو می خوای رسوای رسوا؟

همين حالا بگو واسه چی بايد به تو عادت کنم يار مهاجر

چرا ميخوای توی دلتنگی عشق بميره شاعر تنهای تنها ؟

چرا ميخوای توی دلتنگی عشق بميره شاعر تنهای تنها؟

دلم گرفته..

دو بیتی های عاشقانه

من بر آن سنگ قبري گريسته ام
که تن پوش فرداي من و توست. 

                                                    آرميده ايم به بال نياز خويش
                                                     بي هيچ تو، بي هيچ ما

اين منم، آن افسرده به بالين تنهايي خويش
دانم که ندارم جز ز تو، خاطر پريشاني بيش 

                                                            هر روز بیگانه ز خویشتن شدیم
                                                             اسیر نیش و نیشتر شدیم

 بالین من، ز اشکهایم تر است
خوب می دانم که جای تو
در کنارم هر روز، خالی تر است

                                                                  نگاهی به آسمان دارم
                                                              تمنای وجودی از خدای دارم

 این منم، آن شاعر کهنه خیال
پالیده ز روزهای فرد زوال

پس آروم توی گوشت میگم ...دوستت دارم مهربون من

حس همیشه داشتنت، نه عشق و دلبستگیه

نه قصه گسستنه، نه حرف پیوستگیه

عادت و عشق و عاطفه، هرچه لغت تو عالمه

برای حس من و تو ، یه حس گنگ و مبهمه

تو این روزای بی کسی، اگر بدادم نرسی

یه روز میای که دیر شده، نمونده از من نفسی

خواستن تو برای من، فراتر از روح و تنه

راز همیشگی شدن ، همیشه از تو گفتنه

اگر تو مهلتم بدی، مهلت مرگو نمی خوام

با تو به قصه می رسم، همراه لحظه ها می آم

عادت و عشق و عاطفه، هرچه لغت تو عالمه

برای حس من و تو ، یه حس گنگ و مبهمه

تو این روزای بی کسی، اگر بدادم نرسی

یه روز میای که دیر شده، نمونده از من نفسی

همیشه عاجزه کلام، از گفتن معنی ناب

هیچ عاشقی عاشقی رو، یاد نگرفته از کتاب

عادت و عشق و عاطفه، هرچه لغت تو عالمه

برای حس من و تو ، یه حس گنگ و مبهمه

                                              عادت و عشق و عاطفه . . . . . . .

قانون1: بيائيد ذهنمان را سرشار از فكر آرامش، شجاعت، سلامتي و اميد كنيم زيرا زندگي ما همان چيزي است كه ذهنمان مي سازد.

 قانون 2: بيائيد حتي با دشمنان حتيٌ الامكان درگير نشويم ، زيرا اين كار بيشتر از آن كه آنها را آزرده خاطر كند، از ما نيرو مي گيرد.بيائيد حتي يك دقيقه را هم صرف فكر درباره كساني كه دوست نداريم نكنيم.

 قانون 3: الف- به جاي نگراني درباره ناسپاسي، انتظار ناسپاسي داشته باشيم. يادمان باشد كه حضرت مسيح فقط در يك روز ده آدم جذامي را شفا داد وفقط يك نفر از او تشكر كرد.

ب- يادمان باشد كه تنها راه دست يافتن به خوشحالي وسعادت، انتظار تشكر از ديگران نيست، بلكه بخشش را بايد به خاطر شادي بخشش دوست داشت.

د- يادمان باشد كه سپاسگزاري را بايد همچون بذري كاشت بنابراين اگردوست داريم، فرزندانمان آدمهاي شكرگزاري بار بيايند، بايد اين صفت را به آنها بياموزيم.

 قانون4: هميشه چيزهايي را كه بايد شكرشان را به جا بياوريد بشماريد، نه مشكلاتتان را.

 قانون 5: از ديگران تقليد كوركورانه نكنيم. خودمان را بشناسيم وخودمان باشيم زيرا حسادت يعني جهل و تقليد يعني خودكشي.

 قانون 6: وقتي تقدير به دستمان يك ليمو ترش ميدهد، از آن شربت درست كنيم.

 قانون 7: با اندكي شاد كردن ديگران، اندوه خود را از ياد ببريم. وقتي به ديگران نيكي مي كنيد به خود نيكي كرده ايد.

چه خوب باشی چه بد آخرش همه می ميريم.

چه مهربون باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.  

چه قهر باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه دل  بشکنی چه نشکنی آخرش همه می ميريم.

چه خودخواه باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه حسودی کنی چه نکنی آخرش همه می ميريم.

چه خوشحال باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه ناز کنی چه نکنی آخرش همه می ميريم.

چه پولدار باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه مدير عامل باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه عضو هيات مديره باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه کارمند باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه هنرمند باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه مهندس باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه بچه داشته باشی چه نداشته باشی آخرش همه می ميريم.

چه خونه  داشته باشی چه نداشته باشی آخرش همه می ميريم.

چه ماشين داشته باشی چه نداشته باشی آخرش همه می ميريم.

چه ۱۰ تا زبان بلد باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه رژيم بگيری چه نگيری آخرش همه می ميريم.

چه با عشق زندگی کنی چه نکنی آخرش همه می ميريم.

چه خودتو بکشی حرف دلت رو بزنی چه نزنی آخرش همه می ميريم.

چه دروغی بگی دوستت دارم چه نگی آخرش همه می ميريم.

چه بخوای فراموشش کنی چه نخوای آخرش همه می ميريم.

چه تکليفت با زندگی معلوم باشه چه نباشه آخرش همه می ميريم.

چه آدم با معرفتی باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه حس خوشبختی بکنی چه نکنی آخرش همه می ميريم.

چه به فردا اميدوار باشی چه نباشی آخرش همه می ميريم.

چه هنوز دوستش داشته باشی چه نداشته باشی آخرش همه می ميريم.

چه همش دلت تنگ باشه چه نباشه آخرش همه می ميريم.

چه بتونی دوباره عاشق بشی چه نتونی آخرش همه می ميريم.

چه بهت محل بذاره چه نذاره آخرش همه می ميريم.

و حلاصه ...

چه وبلاگ داشته باشی چه نداشته باشی آخرش همه می ميريم.

چه هر روز بياد چرندياتت رو بخونه چه نخونه آخرش همه می ميريم.

چه هر روز حرفات رو بنويسی و چه ننويسی آخرش لال از دنيا نمی ری .....

 ~~~~~~~~~~~~~~

چه زندگی کنی چه نکنی آخرش همه می ميريم.

فریاد از عشقت فریاد

                بر لبم تا ابد اسم توست

                                اسیر عشقم که سرنوشتم طلسم توست

بگو این درد جدایی تا کی ؟

                     بگو این اشک تنهایی تا کی ؟

                                          عشق من نرفتی از یاد من

ذره ذره  جون سپردن تا کی ؟

                        دور از تو آهسته مردن تا کی ؟

                                                 عشق من تو بشنو فریاد من

فریاد از عشقت فریاد

              اشکای من به یاد عشق توست

                                   هر شب و هر روز چشم عاشق به راه توست

رفتی و چه فایده از گریه

                   ابر غم تو چشمم میشه بارون

                                          نیستی و باورم نمیشه رفتی آسون

رفتی و چه فایده از گریه

                              دل من تنگ همیشه

                                                     شکستی قلبم رو مثل شیشه