غصه هایم را قصه کنید
بگذارید کودکی شیطان و بازیگوش با داستان غصه های من بخواب برود.
بگذارید غصه هایم خواب شبانه تمام بچه ها شود...
شاید پاک کودکی،
شبی،
وقتی مادر قصه غصه های مرا برایش می خواند تا بخواب برود
بلرزد.
شاید داستان من
روزی مانند خودم به
فراموشی سپرده نشود.
یک : محال نباشه / مثل اینکه بدون داشتن حساب بخوای تو قرعه کشی بانک برنده شی !
دو : بزرگ باشه / آخه قیمت هر آدمی به اندازه ی آرزوهاشه .
سه : اولویت بندی بشه / اول ، دوم ، سوم ...
چهار : زمینه ی اون رو تو لحظه هام ایجاد کنم / گندم بکارم ، بعد انتظار بهار رو بکشم .
پنج : در جهت تحققش تلاش کنم / آخه دوست داشتن ، نشونه داره .
شش : از کنج دلم بخوامش / تا در بیرون از خودم تاثیر بگذاره .
هفت : از منبع بارش ها و رستن ها و شکوفه ها درخواست کنم / کسی دیگه کاری ازش نمیاد.
هشت : گناه نباشه / که هر چیم التماس کنم فایده نداره .
نه : معارض با دیگرون نباشه !!!
ده : اگه آرزوم بر آورده نشد ، خب دنیا که تموم نشده / تا نفس هست زندگی باید کرد !
آروزهاتون برآورده .
روزی شه شاهان ما در یک نیایشش با خدا
گفتا به پاس کار من اندیشه ی پر بار من
روزی مرا فرصت بده روح مرا مهلت بده
تا بنگرم خاک وطن آن سرزمین پاک من
گفتا خدا به شاه ما ره بر تو بادا هرکجا
کردی جهان را شادمان اینک تو و این هم جهان
کوروش اهورا را ستود جز شوق پارس در اونبود
با یک فرشته شادمان امد به سوی این جهان
ناگه که او آهی کشید جزآب ونم چیزی ندید
گقتا چرا خاک تنم اینگونه گشته غرف نم؟
ویرانی خاکم ز چیست؟ فرشته هم آرام گریست
کوروش به او گفتا مرا با خود ببر تا هرکجا
تا بنگرم پورنان من هستند نگهدار وطن
با یک نظر بر شهر خود کوروش کمی افسرده شد
جز مهدی و عبدالوحید عباس و سجاد وسعید
نامی زپوران نشنید آهی زدل آنجا کشید
گفتا که این گویش زچیست؟ عباس و عبدالله کیست؟
فرشته بنشست و گریست گفتاکه اینها عربیست
بعد ازتو ای شاه جهان ایران به دست تازیان
ویران و یکصد پاره شد نسل تو هم آواره شد
کوروش برآشفت و شکست که نسل من آواره گشت
قومی به ماها چیره شد افکار انسان تیره شد
پس شه شاهان را چه شد آن سرافرازان را چه شد
اینک تو بر من کن روا تصویر ایران مرا
کوروش که تا ان را بدید ناگه زدل آهی کشید
گفتا که این خاک من است این نقش ایران من است؟
پس شرق و غرب آن چه شد؟ آن هند و آن یونان چه شد؟
اینک مرا باخود ببر به سرزمین های دگر
تا بنگرم همچو قدیم فخر و شکوه عالمیم
کوروش در آفاقی دگر با خرقه پوشی رهگذر
گفتا که من هم دم به دم از خاک ایران آمدم
آن رهگذر گفتا جوان تویی تروریست جهان
کوروش زدل آشفته شد از این ولایت خسته شد
گفتا که ای دادار من این نیست آن خاک وطن
خسته ام و بی همسفر مرا از این دنیا ببر
نیا باران
زمین جای قشنگی نیست
من از جنس زمینم و خوب می دانم
كه گل در عقد زنبور است
اما یك طرف سودای بلبل ، یك طرف بال و پر پروانه را هم دوست می دارد
نیا باران پشیمان می شوی از آمدن
زمین جای قشنگی نیست
در ناودان ها گیر خواهی كرد
من از جنس زمینم خوب می دانم
اینجا جمعه بازار است
و مردم عشق را در بسته های زرد كوچك نسیه می دادند
در اینجا قدر مردم را به جو اندازه می گیرند
در این جا شعر حافظ را به فال كولیان در به در اندازه می گیرند
نیا باران زمین جای قشنگی نیست
نیا باران
نیا بارن
اگر شصت پای شما زیر اجاق گاز گیر کرد وشما آن را باند پیچی کردید وقتی
علت آن را از شما جویا شدند باید جواب بدهید موقع تکان دادن پیانوی بابام
پام موند زیرش
اگر بر اثر زد و خورد در صف روغن کوپنی زیر چشم شما کبود شدبهتره
جوابتون این باشه:چند روز پیش توپ تنیس به صورتم خورد
اگر انگشت دست شما به ماهیتابه ی پیاز داغ چسبید بگین:دیشب با
قهوه جوش اینجوری شد
اگر ناخن شما بر اثر رخت شستن شکسته باید بگین:ناخونم به سیم گیتارم
گیر کرده
اگر مینی بوس شما را در جاده خاکی چپ کرد و حسابی مجروح شدین
بسیار عصبانی بگین :پس الکی میگن زانتیا ایربک (کیسه ی هوا) داره
اگر صورت شما بر اثر خوردن خرما و چای و شیرینی ،مملو از جوش شده
علتش را چنین وانمود کنید :خواهرم از هلند شکلات زیادی آورده
اگر صورت شما بر اثرجوشکاری زیر آفتاب سوخته باید بگویید: از اسکی آخر
هفته نمیتونم بگذرم
بگذار اگر این بار سر از خاک بر آرم
بر شانه تنهایی خود سر بگذارم
از حاصل عمر به هدر رفته ام ای دوست
ناراضی ام ،اما گله ای از تو ندارم
در سینه ام آویخته دستی قفسی را
تا حبس نفسهای خودم را بشمارم
از غربتم اینقدر بگویم که پس از تو
حتی ننشسته ست غباری به مزارم
ای کشتی جان حوصله کن می رسد آن روز
روزی که تو را نیز به در یا بسپارم
نفرین گل سرخ بر این<<شرم >> که نگذاشت
یک بار به پیراهن تو بوسه بکارم
ای بغض فرو خورده ،مرا مرد نگه دار
تا دست خدا حافظی اش را بفشارم
سودابه و پروین و سهیلا و شکیلا
دلدار نشد بر دل این عاشق مجنون
دلداده بُوَد آنکه دلش گشته مصلاّ
فریاد زآن شهره و شیرین و شقایق
عاشق شده ام بر رخ آن حور معلاّ
پروانه و فرزانه و دردانه خموشند
هریک بزند سجده به آن گوهر دریا
شبنم نشود اشک گل سوسن و لاله
سیلاب شود خون دلم بر لب صحرا
دیگر نکنم یاد ز آن ساقی مستان
مستانه شود آنکه بنوشد " می " حمرا
معشوقه ی من آن صنم و آن بت خاموش
آن زن که خدا عشق در او کرده مهیّا
به سلامتي چشماي مهربونت كه دلم را برده
به سلامتي خندههاي شيرينت كه منو اسيرت كرده
به سلامتي عشق و احترامي كه بين ماست
به سلامتي محبتي كه در قلب توست
و به سلامتي تو... كه از دنيا برام عزيزتري
به سلامتي...
به سلامتي دلتنگي كه تمام ثانيههامو لمس ميكنه
به سلامتي درد دوري و عاشقي
به سلامتي غرورت، به سلامتي شوقم
به سلامتي هرچيز كه منو ياد تو مياندازه، حتي غم دوريت
تفهیم کرد
می توان خود را به یک لبخند هم
تسلیم کرد
می توان بر روی دشت بی کران قلب تو
نقشه ی جغرافیای عشق را
ترسیم کرد
می توان با یک سبد گلهای لبخند سفید
ائتلاف زرد غم یا درد را
تحریم کرد
کی توان در زیر سقفی از تفاهم دوستی
سهم اندوه دلت را با دلم
تقسیم کرد
می توان از اشک من طعم محبت را
چشید
عشق را در ذهن سخت سنگ هم
تفهیم کرد
می توان در امتداد جاده ی سبز وفا
در مسیر دل تمام خویش را
تقدیم کرد
صدایت را می بوسم و کنارم می گذارم
وقتی تمام قصه ها
با تو شروع می شوند
مطلب از این قرار است
تو همچون زمینی
که هرگز کسی از تو سخن نگفته است
تو آن سکوت دم فرو بسته ای
که بی تاب میشود
لب ها و چشمانی تیره ایی
تاکستانی تو
ای لحظه ی جادوئی اوج
چیست میان نقطه چین مژه هایت
که تمامی اشیاء و تن جهان و آواها
ارزش نوازش گرم آن تن
و آن چشمان را ندارند
من زندگیم را به عشق بدهکارم
یکبار خواب تو به تمام عمر می ارزد
از نفست
عطرت
پوستت و لباست دلداده ترم
من هر جا می روم
دنبال قیافه ائی می گردم که حال و هوایی از تو داشته باشد.
من از دور دستها آمده ام…
از مزارع گندم
از نخلستان های سبز
و از سرزمینی که آسمانش تنها دو پیراهن دارد
روزها آبی می پوشد و شبها پیراهنی بلند
که تاب می خورد در رقص هزار و یک ستاره ی روشن.
من از دور دستها آمده ام...
از کوچه های کودکی
از شهر رنگین قصه های پدر در شبهای کش دار زمستان
و از چشمان هستی بخش مادرم که تمام مهربانی را در نگاهش به من می بخشید
باورم کن که شعر در من طغیان یگانگی ست و حماسه ی دوست داشتن
من دیگرگونه دوست می دارم و دیگر گونه یگانه ام
مرا تنها می توان با من سنجید
و تو را تنها با تو
که سالهاست در جستجویت بودم
با تو آبی می بینم تمام بینایی ام را
چشمانت شکوه شکیبائی، گیسوانت ادامه ی بارانها و دلت ترانه ی دریاهاست...
زمزمه ی سرانگشتان باد در خواب خوش گیسوانت زیباییه شاعرانه ایست
که دلم را به بازی میگیرد
و نجابت کلامت آنچنان، که هر کلام دیگر را بی رنگ می کند.
در چشم انداز هر کجای طبیعت تو را می بینم
در چشمه، در رود، در دریا، در گل، در درخت، در جنگل، در دره، در دشت، در کوه
با اینهمه هنوز در تو حیرانم
که تمامیه عشقی در یک وجود
و تمامیه آرزویی در یک لباس
باورم کن... با تو سرشارم از هر چه زیبائیست **
2 نفر هم زمان دارن غرق میشن
اولی شخصی است که شما دوسش داری اما اون دوستت نداره
دومی کسیه که شما دوستش نداری اما اون تو را عاشقانه دوستت داره
اگر شانس نجات دادن هر دو به یک اندازه باشه
و شما فقط میتونی یکی رو نجات بدی
کدوم رو نجات میدی؟؟؟؟؟؟
شب است و ماه می رقصد ستاره نقره می پاشدنسیم پونه و عطر شقایق ها ز لبهای هوس الود زنبق های وحشی بوسه می چیند و من تنهای تنهایم در این تاریکی شب خدایم آه خدایم صدایت میزنم بشنو صدایم .از زبان کارو فریادت دهم٬ اگرهستی برس به دادم!
خدا وندا...!
اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت با خبر گردی
پشیمان می شدی از قصه خلقت
از اینجا از آنجا بودنت !
خداوندا...!
اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر به تن داری
برای لقمه ی نانی
غرورت را به زیر پای نا مردان فرو ریزی
زمین و آسمان را کفر می گویی... نمی گویی؟
خداوندا...
اگر با مردم آمیزی
شتابان در پی روزی
ز پیشانی عرق ریزی
شب آزرده ودل خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین آسمان را کفر می گویی... نمی گویی؟
خدا وندا...
اگر در ظهرگرماگیر تابستان
تن خود را به زیر سایه ی دیواری بسپاری
لبت را بر کاسه ی مسی قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف ترکاخ های مرمرین بینی
واعصا بت برای سکه ای این سو و آن سودر روان باشد
و شاید هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد
زمین و آسمان را کفر می گویی... نمی گویی؟
خدایا خالقا بس کن جنایت را تو ظلمت را...!
تو خود سلطان تبعیضی
تو خود یک فتنه انگیزی
اگر در روز خلقت مست نمی کردی
یکی را همچون من بدبخت
یکی را بی دلیل آقا نمی کردی
جهانی را چنین غوغا نمی کردی
دگر فریاد ها در سینه ی تنگم نمی گنجد
دگر آهم نمی گیرد
دگر این سازها شادم نمی سازد
دگر از فرط می نوشی می هم مستی نمی بخشد
دگر در جام چشمم باده شادی نمی رقصد
نه دست گرم نجوائی به گوشم پنجه می ساید
نه سنگ سینه ی غم چنگ صدها ناله می کوبد.
اگر فریادهایی از دل دیوانه برخیزد
برای نا مرادی های دل باشد
خدایا گنبد صیاد یعنی چه ؟
فروزان اختران ثابت سیار یعنی چه ؟
اگر عدل است این پس ظلم ناهنجار یعنی چه؟
به حدی درد تنهایی دلم را رنج می دارد
که با آوای دل خواهم کشم فریاد و برگویم
خدایی که فغان آتشینم در دل سرد او بی اثر باشد خدا نیست ؟!
شما ای مولیانی که می گویید خدا هست و برای او صفتهای توانا هم روا دارید!
بگویید تا بفهمم
چرا اشک مرا هرگز نمی بیند؟
چرا بر ناله پر خواهشم پاسخ نمی گوید
چرا او این چنین کور و کر و لال است
و یا شاید درون بارگاه خویش کسی لب بر لبانش مست تنهایی
و یا شاید دگر پر گشته است آن طاقت و صبرش
کنون از دست داده آن صفتها را
چرا در پرده می گویم
خدا هرگز نمی باشد
من امشب ناله نی را خدا دانم
من امشب ساغر می را خدا دانم
خدای من دگر تریاک و گرس و بنگ می باشد
خدای من شراب خون رنگ می باشد
مرا پستان گرم لاله رخساران خدا باشد
خدا هیچ است.
خدا پوچ است.
خدا جسمی است بی معنی
خدا یک لفظ شیرین است
خدا رویایی رنگین است
شب است و ماه میرقصد
ستاره نقره می پاشد
و گنجشک از لبان شهوت آلوده ی زنبق بوسه می گیرد
من اما سرد و خاموشم!
من اما در سکوت خلوتت آهسته می گریم
اگر حق است زدم زیر خدایی... !!!
عجب بی پرده امشب من سخن گفتم
خداوندا...
اگر در نعشه ی افیون از من مست گناهی سر زد ببخشیدم
ولی نه؟!
چرا من روسیه باشم؟
چرا غلاده ی تهمت مرا در گردن آویزد؟
خداوندا...
تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی
تو می گفتی که نامردان بهشتت را نمی بینند
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
که نامردان به از مردان
ز خون پاک مردانت هزاران کاخها ساختند
خداوندا بیا بنگر بهشت کاخ نامردان را.
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت رابس کن تو ظلمت را
تو خود گفتی اگر اهرمن شهوتبر انسان حکم فرماید تو او را با صلیب
عصیانت مصلوب خواهی
کردولی من با دو چشم خویشتن دیدم پدر با نورسته خویش گرم
میگیرد برادر شبانگاهان مستانه از
آغوش خواهر کام میگیرد نگاه شهوت انگیز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد قدم ها در بستر فحشا می لغزد
پس...قولت!
اگر مردانگی این است
به نامردی نامردان قسم
نامرد نامردم اگر دستی به قرآنت بیالایم ... !
بـــــه گوشــت میرســــــه روزی ....که بــعــد از تــــو چــــی شد حالــم.......
چـــه جـــوری گـــریـــه میـــکـــردم...کـــه از تو دســـت ور دارم....
نــشـــد گـــریــه کنـــم پــیــشــت....نخـــواســـتم بـــد شــه رفــتارم...
نــمی خواســـتم بفــهمی تـــو.....که مـــن طاقـــت نمـــیارم.....
دلــم واســه خــودم میــسـوخت...بــرای قـــلـــب درگـــیرم.....
یـــه روز تــو خــنده هات گفتی ..تو مــی مونی و مــن مــــیرم......
سرم رو گرم میکردم....که از یادم بـــره ایــن غـــم......
ولــی بازم شــبا تا صبح...تورو تو خـــواب میدیدم....
نمیدونســتی اینارو......چرا بایـــد میــفهمیدی...
من و دیدی ولی یکبار ازم چیزی نپرســیـــدی..........
ای سراپا سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان
در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش لبهای عاشق من بسپار
باد مارا با خود خواهد برد
به میهمانی تو آمدم در خلوت ترین شب دنیا ،
آنگاه که برایم آمیزه ای از مهر و محبت بودی
آمدم تا با تو بمانم ، تا آخر دنیا ،
تا زمانی که شعرها هستند و من وجود دارم . . .
دلت که میگیرد
باران را در چشمانت قاب میکنی
وقتی میخندی
خورشید بر دلم میتابد
تورا میشناسم
که ستاره هارا بغل میکنی
و ماه را جرعه جرعه مینوشی
اه چقدر تنگ است دلم برایت
دریا پر از مهتاب بود
ان لحظه که از من جدا شدی
راستی به یاد داری؟
گفتی هنگام باران می ایی؟
کجایی عزیزکم؟
در هجوم رگبار چشمانم؟
خودت میدونی عادت نیست فقط دوست داشتن محضه.........
کنارم هستیو بازم بهوونه هامو میگیرم.........
میگم وای چقدر سرده میام دستاتو میگیرم.......
یه وقت تنها نری جایی که از تنهایی میمیرم........
از اینجا تا دمه در هم بری دلشوره میگیرم............
فقط تو فکر این عشقم توفکر بودنه با هم............
محال پیش من باشی برم سرگرم کاری شم.........
میدونم که یه وقتایی دلت میگیره از کارم............
روزایی که حواسم نیست بگم خیلی دوست دارم........
تو هم مثله منی اما از این تنهایی ازاری............
تو هم از بس منو میخوای یه جورایی خود آزاری..........
یه جورایی خود آزاری...............
مي بخشمت بخاطر ترانه هاي صادقم
بخاطر سخاوت قلب هميشه عاشقم
مي بخشمت بخاطرتويي که خيلي بدشدي
پيش توگريه کردمُ رفتي نموندي کم شدي
مي بخشمت اگه نشد يه روزي مال من باشي
ولي بازم ازت ميخوا م گاهي بياد من باشي
مي بخشمت اگه که من خوب ميدونم دلت ميخواست
چشماي تو رازي بودن ولي غرور تو نخواست
مي بخشمت بخاطر چشمايي که منتظرن
خاطره هايي که نشد ازتوخيال من برن
مي بخشمت بخاطر فاصله هاي دم به دم
بيادشعري که نشد يه خطِ شم برات بگم
رفتيُ کاري ازدل خسته ي من برنمي ياد
بايدباهاش کنار بيام خدا برام بد نمي خواد
بااين که با نبودنت غصه گذاشتي رو دلم
امابدون هرجا باشي دوست دارم خيلي زياد
بیا تا لیلی و مجنون شویم افسانه اش با من
بیا با من به شهر عشق رو کن خانه اش با من
نگو دیوانه کو زنجیر گیسو را زهم وا کن
دل دیوانه ی دیوانه ی دیوانه اش با من
بیا تا سر به روی شانه ی هم راز دل گوییم
اگر مویت به رویت شد پریشان شانه اش با من
نگو دیگر به من اندر دل اتش نمی سوزد
تو گرمم کن به افسونت گرمی افسانه اش با من
چه بشکن بشکنی دارد فلک بر حال سرمستان
چو پیمان بشکنی بشکستن پیمانه اش با من
در این دنیای وا نفسای بی فردا
خدایا عاشقان را غم مده شکرانه اش با من
قلم نیز دلتنگی هایم را نمی نویسد
تا جایی که خورشید به راهش ادامه دهد
من هم ادامه خواهم داد!
تو را فراموش نخواهم کرد
تا وقتی که دریا ساحل را فراموش نکرده
کاش می دانستی در دل شیشه ای من چه می گذرد
کاش می دانستی غروب های زندگیم
دیگر طلوعی ندارد
کاش نسیم غروب
درد دل مرابه تو گوید...
قلم در دستانم به سختی می نویسد
.
.
.
.
دیگر نمی نویسد
او هم نمی تواند دوری را تحمل کند...
انتظار ....
تا کجای این داستان ادامه خواهی داد؟؟؟
صبر....!!!
ایوب را پشت سر گذاشته ای!!!!
دیگر برای چه؟؟؟؟
حداقل تکلیف مرا هم روشن کن...
تو که میدانی زندگی ام بسته ام به وجودت....چرا مرا با خود میکشانی....؟
رهایم کن....بگذار تو نیز رها شوی....
تو اگر خسته نیستی من خسته ام....!!!
می خواهی التماست کنم؟؟؟
التماست میکنم...من که چیزی برای از دست دادن ندارم...
التماست می کنم....کافی است لحظه ای از تپش بایستی....فقط لحظه ای....
مرا رها کن و برو....
مرا همین بس که شاید از سر رحم گذارش بر آرامگاهم افتد...
باور کن مرا همین بس است....
تو را نمیدانم؟!؟!